عاقبت سر بر بیابان می نهم

عاقبت سر بر بیابان می نهم

عاقبت سر بر بیابان می نهم

.

مستند دیوار آهنین، در باب روند اشغال فلسطین، جنایت های رژیم منحوس صهیونیستی و دیوار حائل، محصول سال ۲۰۰۶، کارگردان محمد العطار، معرفی شده توسط جناب خالدی. از اینجا دانلود کنید(+).

هنوز سه ماه از آن ماجرا نگذشته که مستندسازان بی بی سی، وقیحانه، چنین جنایت وحشتناکی را وارونه نشان داده، و اساسا محاصره بودن غزه را زیر سوال می برند. این از ضعف ماست! ما که به هنگام آن فاجعه، به جای آن که بلندگو به دست بگیریم و گوش صهیونیست های داخلی و خارجی را کر کنیم، مشغول ماجرای حسن مصطفوی و علی مطهری شده ایم، و اصل و فرع را فراموش کرده ایم، ما که دوربین بر نداشته ایم تا مستندی واقعی از ناوگان آزادی بسازیم، و نشان دهیم چگونه سرباز وحشی اسرائیلی، تفنگ بر سر نوزادی می گذارد و مادرش را تهدید می کند، ما که صدا و سیمایمان، اکنون به جای آن که فعالانه پیام انقلاب را به گوش جهانیان برساند، در حالتی تدافعی، به پاسخ مستند بی بی سی می پردازد و می خواهد مخاطب توجیه شده داخلی را، برای بار هزارم توجیه مجدد کند.

***

این از ضعف ماست، که نه عکاس و نه فیلم برداری از ما، نرفته است به پاکستان، تا از مصائب مسلمانان سیل زده، عکس و فیلم بگیرد و مستند بسازد و نشان دهد چه کسی پای کار است و کمک می کند به همسایگانش، تا بی بی سی آمار ندهد از ده کشوری که بیشترین کمک ها را به پاکستان کرده اند، و آمریکایی را که همین حالا هم دارد شمال آن کشور را بمباران می کند، در صدر بنشاند، و نامی از ایران در آن لیست نیاورد(+ و +)، این از ضعف ماست!

مستندی که بی بی سی ساخته را می توانید در دو قسمت از اینجاد دانلود کنید(+ و +)، فیلم ویرایش نشده تشکیلات فرهنگ مقاومت را از اینجا پیدا کنید(+)، و پیام حضرت آقا در آن ایام را از اینجا(+) بخوانید.

.

روزی نماز می خوانیم، در مسجدالاقصی

.

اگر پاکستان برایمان مسئله ای بود، لااقل یکی از این هزار و یک شبکه و روزنامه و خبرگزاری و سایت خبری، خبرنگار، فیلم بردار یا عکاسی فرستاده بود میان معرکه ی سند و پنجاب و بلوچستان، که برای نشان دادن عمق فاجعه، مجبور نباشیم به عکس های بوستون گلوب و وال استریت ژورنال و ای پی و رویترز و فرانس پرس استناد کنیم، اگر پاکستان برایمان مسئله ای بود.

.

هلاک ما به بیابان عشق خواهد بود

کجاست مرد، که با ما سر سفر دارد

.

.

رادیو هایی که در دسترس اند، یا نسخه اینترنتی رادیوهای معروف دنیا هستند و یا یک رادیوی صرفا اینترنتی. ۴۵۰۸ تا رادیوی انگلیسی در این لیست قرار دارد و ۱۳ تا رادیوی فارسی. رادیوهای فارسی جز یکی شان، بقیه یا موسیقی اند و یا صدای ضد انقلاب.

.

به نظر می شود یک رادیوی اینترنتی راه انداخت، برای امت واحده اسلامی، یا برای فلسطین، عدالت خواهی و الخ. یک رادیوی سه زبانه، انگلیسی و فارسی و عربی، که مثلا با ساختار موسیقی و گفت و شنود، روزی چهار پنج ساعت برنامه داشته باشد. می شود این رادیو را قرار داد روی همین لیست رادیوهای اینترنتی نوکیا (+ و +)، و یک اپلیکیشن کوچک درست کرد برای باقی موبایل ها که متصل شوند به آن. به نظر کمی بی مزه می آید اما، آن قدر وقت امثال ما، پای فرندفید و فیس بوک و ریدر حین گوش دادن به ترک های صدبار شنیده شده تلف می شود، که چنین کارهایی هزاربار، پرارزش تر و پرثمر تر خواهد بود.

نگویید دوران رادیو گذشته است، نگویید رادیو رسانه ی ثانویه است، نگویید این جور کارها کاه گل لگد کردن است، نگویید هوس است، نگویید! حتی با یک رادیوی آماتوری مستقل نظیر همین، می شود در بلند مدت، رسانه ای هوا کرد پر مخاطب و موثر، که به وقتش، از هزار سایت و بلاگ و صدا و سیما و پنجره و کیهان، بیشتر به درد انقلاب بخورد، می شود، نه؟!

کی تو هر چقدر هم که سخت و غیر قابل صعود باشد، فهرستی ۳۰۲ نفره از آدم های عالم، آن را فتح کرده اند. در زندگی اما قله هایی هست که کسی تاکنون، بر بالای آن ها، پرچم نزده است. خیل عظیمی که سر فتح آن قله ها را داشته اند، همگی سقوط کرده اند، همگی زمین خورده اند، همگی کشته شده اند. در زندگی قله های قافی هست، قله های قاف فتح نشده، قله های بی پرچم!

.

انگاری برایمان فرقی نمی کند که سیل، اروپای غربی را ببرد، یا جزایر جنوب شرق آسیا را، یا هند و چین را، و یا حتی پاکستان را …

.

.

شرکت هایی که با صهیونیست های منحوس به نحوی مرتبط می شوند، لااقل در یکی از چند دسته ی زیر قرار می گیرند.

۱- شرکت هایی که کارخانه شان در اسرائیل است، یعنی کالایشان در اسرائیل تولید می شود.

۲- شرکت هایی که در اسرائیل نیستند، اما مالکشان صهیونیست است.

۳- شرکت هایی که تعدادی از سهامداران عمده اش، صهیونست هستند.

۴- شرکت هایی که مالکیت اسرائیلی ندارند، اما اسرائیلی ها آنها را دوست دارند، یا خریدار کالایشان هستند، یا از اسرائیلی ها لوح تقدیر و ایزو چند هزار و چند گرفته اند، یا اصلا شرکتی هستند که مالیات می دهد، و دولتشان از پول مالیات ها، به اسرائیل کمک می کند.

۵- شرکت هایی که مالکیت اسرائیلی ندارند، اما محصولی که تولید می کنند، تحت لیسانس یکی از شرکت هایی است که ذکر آن در بالا رفت، و به آن شرکت ماهانه و سالانه، یا فقط در ابتدا، مقداری پول می دهند.

۶ - شرکت هایی که محصولشان، از برندی برخوردار است که تولید کننده اش، یکی از شرکت های بند ۱ تا ۴ است، اما عین خیالشان هم نیست و اساسا پولی به کسی نمی دهند.

۷ - شرکت هایی که کالایشان ظاهرا برندی معروف است، اما در واقع، در چین و امثال چین تولید شده است.

۸ - شرکت هایی که کالایشان هیچ ربطی به اسرائیل ندارد، اما رقیبی دارند که می خواهد پوز آن ها را زمین بزند، پس اینگونه مشهور می شود که کالای شرکت مزبور، اسرائیلی است.

.

دوستانی که پیگیر تحریم کالاهای صهیونیستی هستند، چقدر مطلع اند که شرکت های مشهور به صهیونیستی بودن، دقیقا در کدام بند قرار می گیرند؟ و اساسا، وقتی دم از تحریم کالای اسرائیلی می زنیم، باید کدام دسته از شرکت ها را در بلاک لیستمان قرار دهیم؟ هان؟

.

« ایرلند، نمونه خارجی دوستان ما، در تجمعی مقابل فروشگاه حامی اسرائیل، مارکس اند اسپنسر »

(+) و (+)

.